Fiziköğretmeni-Nisan 2008 Sayı:26

Bir fizik öğretmeni olarak öğrencilerimizle birlikte proje yapmak isteriz. Ama önümüze birçok engel çıkar doğal olarak.
 Belki en büyük engel proje yapmaya karar vermek.Daha sonra çalışacak konu bulmak.Daha da kötüsü sanki yapılacakların hepsi yapılmış gibi gelir insana.Einstein den Heisenberg den bize bir şey kalmış mıdır.Yoksa şimdiki dünyanın değişik üniversitelerindeki bilim adamları armut mu topluyorlardır….Gibi birçok soru aklımıza gelebilir.
 Fakat bilmemiz gereken önemli bir şey var ki; biz geleceğin bilim adamlarını yetiştiriyoruz.Nasıl ki çocuklar oyun oynarken hayatın perde arkasındadırlar aynen öylede proje yapan öğrencilerimizde akademik çalışmalarının provalarını yapmaktadırlar.Şimdi tabii ki onlardan dünyayı kurtarmalarını beklemeyeceğiz.Ama hayal güçlerini zorlamalarını öğreteceğiz, ufuklarında sınır olmayacak, araştırma yapmasını öğrenecek.Bilimsel bir çalışma nasıl yapılır öğrenecek.
 Proje yapmaya karar verdikten sonra ne çalışalım diye düşünürüz. Yani proje konusu bulmaya çalışırız alelacele. Ama bu önce hayal gücü, araştırma ve birikim gerektirir. Kafamızda önceden tasarladığımız konularda olabilir.Ben bu konuda acele edilmemesinden yanayım.Yani projenin konusu da kendisi gibi özgün olmalı.Bunun için benim yapmış olduğum bir uygulama var.Öğrencilerimden her hafta bir konu getirmelerini istiyorum.Sadece hayal etmelerini ve tasarlamalarını..Bu konuları inceleyip proje konusuna uygun olanlarını proje çalışması olarak başlatıyorum.

 Konu tespitinden sonra araştırmamız gereken bu konu daha önce çalışılmış mı? Bazen Arşimet’in sevincine ortak olup buldum! buldum! derken bunun 100 yıl önce patentinin alındığına şahit olabilirsiniz.Bu sizin moralinizi bozmasın.Çünkü her ne kadar buluşlar bazı isimlerle anılsa da sadece o kişiler bulduklarından ilk emin olanlardır.Yani aynı zamanda birkaç kişi daha aynı buluşu yapmıştır.
 Araştırmalarımızda sadece internetten kabaca araştırma yeterli olmayabilir. Akademisyenlerin desteği de proje çalışmalarında büyük önem taşır. Akademik çalışma terbiyesi
 üniversitelerden alınır. Bulunduğumuz yerde üniversite olmayabilir. Bazen öğrencilerimiz aynı çalışmada, uzman, yurt dışındaki yabancı akademisyenlerin yardımına da başvururlar. Ülkemizdeki akademisyenlerimiz zaten kapılarını sonuna kadar açmaktalar.
 Çalışmalarımızı yapabilmek için illaki milyon dolarlık laboratuarlarımız olmasına gerek yok. Çünkü belki de bu laboratuarlar birkaç adımlık mesafedeler. Etrafımızda ki kurumları ve fabrikaları iyi tanımalıyız. Neresi bize yardımcı olabilir mutlaka araştırmalıyız. Üniversiteler, araştırma kurumları, hastaneler bize yardımcı olabilecek kurumlardır.
 Son olarak yapacağımız çalışmalarımızı raporlamaktır. Rapor detayları değişik proje rehberlerinde mevcuttur. Raporda ise öğrencilerimiz yaptığı çalışmaların analizini değerlendirmesini ve verimini ortaya koyar.Bir nevi gelecekte yazacağı makalenin özetini yazmış olur.
 Bizim bu çalışmalar boyunca yapacağımız görev ise bir orkestra şefi gibi öğrencilerimizi yönlendirmek ve onlara rehberlik etmektir. Projeye tam hâkim olsak bile işi onlara bırakmalıyız. Ancak onların götüremeyeceği yerlerde onlara destek olmalıyız.
 
                                                                                           H İbrahim Gündoğdu
                                                                                           higundogdu@gmail.com

Link to Trackback | Link to RSS Feed for comments on this post