İslamiyetin getirdiği yani Kur’an kavramlarının bilimde bizlerin ne araması gerektiğini oldukça açık olarak ortaya koymaktadır. Kur’an da “Hak” kelimesinin bilimsel karşılığı “fiziksel gerçekliktir” Aristo’nun ve onun batılı halifeleri fiziksel gerçeklikten çok madde formundan bahsede gelmişler ve gerçekliği dışlamışlardır. Bilim ve gerçeklik arasındaki ilgi Batı bilim felsefelerinde bir mesele olarak görülmemektedir. Hatta denilebilinir ki genel olarak batı felsefelerinde gerçeklik kavramı temel bir kavram olarak yer almamaktadır. Çünkü batı bilim anlayışı genel olarak Yunan düşüncesine dayanmaktadır. Bilim felsefecisi Bechtel’ de bu gerçeği şu şekilde anlatmaktadır.

“ Milattan önce beşinci ve dördüncü yüzyıllarda yaşamış olan, üç yunanlı felsefeci, batı dünyası için bilim ve felsefi düşüncenin gündemini büyük ölçüde hazırlamışlardır.” Nefes” kavramı oldukça büyük teorilerin, maddenin oluşumu ve aynı zamanda maddenin gelişine ilişkin yeterli gözüken bir kavram olarak durmaktadır. Bu kavram aynı zamanda yüksek değişimi ifade etmektedir. Yani yukarıda tanımlanan “bilim değişimi, din ise durağanlığı ilke edinir” tanımlamasına da bir cevap niteliği taşımaktadır. Nefes İslam düşünürlerine göre Allah’ın (cc) masivayı yaratırken bunu nasıl yaptığına dair kestirmeleridir. Sanki bir insanın nefes alışı gibi Allah(cc) bütün kainatı bir nefeste kendinde toplar diğer nefeste ise; insanın nefes verişi gibi bütün kainatı yaratır. Bu sanırım kuantum teorisinin de çıkmazlarına ışık tutacak nitelikte bir kavram tanımlamasıdır. Çünkü elektron ve kuarklar yörüngede kesiklidirler. Yani devamlı takip edilemezler. Bir ölçümde yörüngenin bir noktasında yakalanan elektron, bir süre kaybolduktan sonra, yörüngenin başka bir noktasında başka bir noktada tekrar gözlemlenmektedir. Bu ise maddenin süreksiz olduğunun kanıtıdır. “ Nefes “ Kavramı ise elektron ya da kuarkların yokken nerede olduklarını bize anlatmaktadır. Maddenin gidiş gelişi ise başlı başına bir değişim ifadesidir. Yörüngenin aynı noktasında hiçbir zaman yakalanamayan elektronun her fiziksel durumu bir değişim geçirmiştir. Enerjisinden tutunda konumuna kadar değişim göstermiştir. Yani değişimi kabul etmeyen din nasıl olduysa değişimi oluşturan temel nitelik haline gelmiştir. Bilimin en son noktasında varacağı nokta zaten dinin kurallarıdır. Bilimin son doğrulara ulaşması için çaba göstermesinden daha doğal bir şey olamaz. Tabiki nihayete ulaşmak için kendini defalarca yalanlayacak ve değişim geçirecektir. Elbette kuşkucu sorular sorup doğruyu arayacaktır. Çünkü insan aklı sınırlıdır. Bir düşünmeyle doğruyu bulması mümkün değildir. Kuşkucu sorular dinin küçüklüğünden değil, insan aklının sınırlılığındandır.

Kur’anın bize getirdiği kavramlar bunlarla da sınırlı değildir. Örneğin; “

Bugün klasik fiziğin prensiplerinin doğruluğunun kesin olmadığını biliyoruz. Bir hükmün, prensibin veya ifadenin kesin doğru olması için gerçekliği ifade etmesi gerekir. Gerçekliğin algılanması da ancak mükemmel, yani kusursuz bir kavram sistemi içerisinde olur.

Aristo ile en gelişmiş şeklini alan eski Yunan düşüncesini Avrupa’ya taşıyan Klasik Devir Müslüman bilginler de ; Farabi, İbni Sina, İbn Rüşt bu düşünce sistemlerinden etkilenmişlerdir. Eski Yunan düşüncesinin tesirleri sadece felsefi alanda kalmamış, kelam ve akaid tartışmalarına kadar girmiştir. Bu etkilenmenin boyutlarından bir tanesi de “Hak” kelimesi yerine “vucut” kelimesinin kullanılmasıdır. Yani fiziksel gerçekliğin yerini Aristo felsefesine benzeterek, varlık kelimesine dönüştürmüşlerdir. Bu devir de İslam alimlerinin bu düşüncelerden etkilenmeleri tabiî ki kaçınılmazdır. Çünkü bu düşünce sistemi o zaman için gayet gelişmiş, bir çok fizik problemine ışık tutuyor, hatta çözümlemeler için yol dahi gösteriyor. Örneğin Aristo etkiye karşı bir tepki kuvvetinin olacağını söylüyor, yani fiziğe yol gösteriyordu. Bu İslam alimlerine de çok teknik ve gelişmiş olarak gözüküyordu. Buna oklit uzay geometrisi ve mantık da eklenince bu durum İslam alimlerine çok gelişmiş bir düşünce sistemi olarak geldi ve bunları düşünmeden aldılar.

Müslümanlar bu mirasa sahip çıkarken, ne yazık ki farkında olmadan, kendilerine Kur’an ile gelen kavram kazanımlarını unutmuşlardır. Nitekim bu uzaklaşma, İslam düşünce geleneğinde parlak bir başlangıçtan sonra, etkisini yavaş yavaş göstermiş, İslam düşünce sistemi yani Kur’an kaynaklı düşünce sistemi duraklama dönemine girmiştir. Hala öz kaynağımız üzerinde düşünce sistemimiz açılmış da değildir. Kavramların erozyona uğraması İslam coğrafyasında farklı insan tipinin yetişmesine neden olmuştur. Yetişen çocuk, kavramları farklı, davranışları farklı ebeveynlerle karşılaşmış, söylediğini yaşamayan büyükler ordusunun, küçükler üzerinde kavramların tamamen içinin boşaltılmasına neden olmuştur.

Bilgi ile gerçeklik arasındaki ilişkinin bu şekilde kopması İslam medeniyetinde bilim ve felsefe çalışmalarının farz oluşunu, hatta meşruiyetini hukuki temellerinden koparmış ve sonunda bu medeniyette araştırma geleneğinin ortadan kalkmasına neden olmuştur. Oysaki bilimsel araştırma geleneği İslam medeniyetinden Batı medeniyetine sirayret etmişti. İslam medeniyetinin araştırmayı bırakması, bu mirasın üzerine konan Batı medeniyetinin de gerçekliği terk etmesi, bilimle gerçeklik arasındaki alakayı iyice koparmıştır.

Günümüzün bilimi kavramsal yetersizlikten dolayı çıkmazdadır. Özellikle kuantum teorisindeki çözümsüzlükler bilim adamlarını bu teoriyi sınırlamaya kadar itmiştir. Bir yüzyıldır bütün fizikçilerin araştırma konusu olan elementer parçacıkların hala – kütlelerinin ve diğer kuantum özelliklerinin bilinmesine rağmen – matematiksel ifadeleri, yani matematiği üretilememiştir. Bu konuyu isterseniz Felsefeyi en iyi bilen fizikçilerden olan Heisenberg’den dinleyelim.

Heisenberg kuantum fiziğindeki kavramsal çelişkinin çözümünü Heraklit’in “oluş” kavramında ve zıtların birliği prensibinde görmektedir. “Burada şunu söyleyebiliriz ki modern fizik bir bakıma Heraklit’in doktrinlerine çok yakındır” Diyerek Çözümün mistisizme doğru kaydığının sinyallerini vermektedir.

Heraklit’in ‘Ateş’ kavramı ile fizikteki enerji kavramları arasında benzerlik kurarak, enerji ile madde arasındaki dönüşümleri bu felsefecinin ‘oluş’ kavramına kadar dayandırmaktadır. Heisenberg modern bilimle Yunan felsefesi arasında çok önemli bir fark olduğuna dikkat çekiyor ve şunları söylüyor.

“Modern bilimle Yunan felsefesi arasında çok büyük bir fark vardır. Bu fark modern bilimin deneyci yaklaşımıdır. Galileo ve Newton zamanından beri modern bilim, tabiatı kapsayıcı bir şekilde incelemek ve sadece deneylerle sağlanmış veya en azından sağlanabilecek hükümler öne sürmek postülası üzerine kurulmuştur.”

Burada Heisenberg’in deneysel metodu Galileo ve Newton’a dayandırması dışında diğer fikirlerine bizde katılıyoruz. Çünkü deneysel metodu dünya bilimine Müslümanlar sokmuştur. Nedense batılılar bunu pek kabul etmezler.

Bu konuya biraz daha etraflıca bakıldığında, maddenin ışınsal olarak gidip geldiği göze çarpmaktadır. Maddenin bu dünyaya gelişi hologram ışık şeklindedir. Bu konuda Cern’de yapılan araştırmalarda kuark’ın 10^{-24s gibi kısa bir sürede yörüngesinde belirdiği ve yine aynı zamanda yörüngeden kaybolduğudur. Bu durumu Mevlana şu şekilde anlatmaktadır. İnsanın duvarda oynayan resimlere benzediğini ve maddenin varlıktan yokluğa devamlı gidip geldiğini defalarca vurgulamaktadır. Yine aynı olayı Muhyiddin Arabi Fususil Hikem adlı eserinde Mutezile Mezhebinin imamlarına kızarken dile getirmektedir. Mutezile imamlarının Allah’ın evreni yaratıp kendi haline bıraktığını savunmaları Arabiyi çok kızdırmış ve “sizler göremiyorsunuz, masiva sürekli gidip gelmektedir.” Diye tepkisini dile getirmektedir. Yani Allah’ın heran evreni yaratmaya devam ettiğini söylemektedir.}

Bu kavramları çoğaltmak tabi ki mümkündür. Tayyi zaman ve tayyi mekan, birden çok alem ve bu alemlerin iç içe geçişi, sema, tavaf, Allah’ın isimleri……vb……………………….

Osman Yılmaz

Dünya  kurulduğundan günümüze  kadar bilimin gelişmesi yönünde  birçok bilim adamı ve  felsefe insanı bilime  katkıda bulunmuş, bu katkı; kimi zaman bazı  insanları  ön plana çıkarmış,  bazı düşünürleri gerek çağın şartları,  gerekse anlaşılamamak  probleminden  dolayı  arka  plana  itmiştir.
2000’li  yıllara  gelindiğinde   ^bilgi  çağı^ deyince, artık  geçmişin  materyalist ve determinist  biliminden  çok mistik ve bütüncül  bir  yapı  anlaşılır  olmuştur. Şu  bir  gerçektir ki; çağın ve insan  ihtiyaçlarının  gereği  olarak  kimi  düşünceler  ön  plana çıkarılıyor, onun  üzerinde  bilim ve felsefe  ilerletiliyor, diğer  düşünce veya  felsefeler  ikinci  plana  itiliyor. Aristo   felsefesinde  zamanın  gerekleri olarak, Newton  mekaniği  gelişmiş, önemini yitirmemekle  birlikte  bugünün  biliminin araştırma konusu  olmaktan  uzaktır. Şimdilerde  revaçta  olan  konu  kuantum  fiziği ve kozmolojidir. İzafiyet  Teorisiyle  birlikte  uzay ve zaman kavramları günümüz  biliminin oldukça ilginç araştırma  alanları  arasındadır.

‘Evrende  tekliği  kavramaya’  yönelik olan bu  gelişme  kendisini  anlaşılması  güç  bir  şekilde  manifesto  etmekte, kimilerine  göre üzerinde durulması  gerekmeyen fizik  ötesi olaylar olarak  tanımlanmakta  ve red edilmekte, kimilerine  göre ise  asıl  fiziğin  kendisini  oluşturmaktadır. Doğu Hint, Çin felsefeleri, mistisizm; özellikle  kuantum  fiziğinin gelişmesinde ‘ çok ilginç  felsefe’ oluşturmuştur. Zamanın fizikçileri kuantum  fiziğini  geliştirmek  ve  araştırmalar  yapmak  için,  adeta  Hindistan  ile  özdeş  olmuşlardır. ‘Zen  Öğretisi, ying ve yang zıtlıkları, ‘evrenin değişim  içerisinde  olması’ yeni  fiziğin  başlıca  dinamikleri  olmuştur.
Artık  aklın  varlığından  doğan  ‘Tanrı’ düşüncesi  tarihe  karışmış, yerine  aklın üstünde, daha  doğrusu  her şeyin üstünde ‘ ALLAH ‘  kavramı  ön plana  çıkmıştır. Frıtjof Capra’ da  ‘Fiziğin Tao’su’ adlı  eserinde  özellikle  Aristo’yu yanlış  yol göstermesinden dolayı  ‘Fiziğin önünü  tıkayan  kişi ‘ olarak görür. Paul Davies ‘Tanrı ve Yeni Fizik’ adlı  eserinde de her şeyin  ‘teklikten’ geldiğini  önemle  vurgulamaktadır. ‘Bütün varedilmişlerin  aynı  bütünün  parçaları  olduğunu, dolayısı  ile  hepsinin özlerinin  bir ve birbirine  eş bulunduğunu, her birimin  bütünün  bilgisini  içinde  taşıdığını  ve  ona  uygun  gelişmeler  sağlandığında bütünün  görüntüsünü yansıtabileceğini  ileri  süren, bütün  bilgilerin  her an ve  her yerde kullanıma  hazır  bulunduğunu  söyleyen, böylece de bütün  evrenin  birbirinin  kardeşi, hatta insanın  kendisi  olduğu  bilgisini  sembolize  eden ‘HOLOGRAM  TEORİSİ’’’ Bunları artırabiliriz, aslında burada  anlatılmak  istenen İSLAM  BİLGİN’lerinin nasıl  bir ‘ FİZİK FELSEFESİ’  oluşturduğudur.

MEVLANA’nın  Fizik  bilimine  katkısını  ve  fiziğe yol  gösterişi  bize  göre  taktire  şayandır. Çünkü kendisi  ile  özdeş  olmuş  SEMA’dan   tutunda ‘FİHİ MAFİH’ ve MESNEVİ’nin bütün ciltlerinde  inanılmaz  yol gösterişine  rastlıyorsunuz. Mevlana da  düşünsel  felsefeden  çok ‘seyreden  bir  felsefe’  hakimdir. Yani bir düşünce  insanının bir konuya  kilitlenip de  çıkarmış  olduğu  bir  kazanım;  Mevlana da seyredip de  söyleme  anlamına  geliyor. Buradan  anladığımıza göre  Mevlana  astıral  hareket  edip;(Astrallık; kişi yada  maddenin boyutlar ötesi hareket edebilme  yeteneği) bazı  duvarları  aştığını, ışık  hızından  daha büyük  hızlarla hareket ettiğini  görebiliyoruz. Mesnevi’nin beşinci  cildinde  yıldız oluşumunu seyredişi, ve bizlere ‘ALLAH  öyle  bir  kimyagerdir ki,  dumandan  yıldız  çıkarır’ sözünün  günümüz  bilimiyle  birebir  uyuştuğunu  söyleyebiliriz. Fakat  Mevlana’nın 13. yy’da  bunu  rasat  ederek yazamayacağı kesin.Yıldız  oluşumunu da birebir  anlatması  seyrederek fizik oluşumunu incelemesi  anlamına  gelmektedir.

Burada  Mevlana  nasıl  oldu da astral  hareket  edebildi. Bu  olayın  kendisi  dahi  tek başına büyük bir  fiziğin  kapısını  aralamaktadır. Yaşayışı,  bir  yükselişe  benzetmekte, merdiven  basamaklarının  durmaya  elverişli  olmadığını; durmanın  zarar  olduğunu,  devamlı değişim  ve  gelişmek içerisinde olmak  gerektiğini, yani  kuantum  fiziğinin temellerini  vermekte, özellikle  her  fırsatta  maddenin  zıtlıklarla  tanımlandığını ve zıtlıkların  eşyanın  tabiatı  olduğunu vurgular. Atom  altına  inildiğinde,  yani makro ve  mikro fizikte ise  vurgu  birebir  doğrudur.

Zaman  boyutunda  elektron  gelecekten  geçmişe  doğru, başlangıca  doğru döner. Pozitron  geçmişten  geleceğe  doğru  gider. Mevlana insanın  madde  olarak  yaratıldıktan  sonra  zaman  boyutunda  ilerleyeceğini, madde boyutundan  melekut  boyutuna geçeceğini  söylemektedir. Burada da yine  astrallık  ve boyut  ötesi  olaylar  dikkati çekmektedir.  Sıkca  vurguladığı  gibi  evrenin  tek  evrenden  değil  birçok  evrenden  oluştuğunu da  belirtmektedir.
‘Işık hızını geçme’  tabirleri  dilde bir alışkanlık olduğu üzere  kullanılmıştır. Aslen Einstein’a göre  cisimler  hızlandıklarında ‘özel görelilik’ kuramına göre  buna  kütle  artışıyla  karşılık  vermektedirler. Fakat ‘genel görelilik’ için bu doğru değildir.Yani ‘özel görelilikte’ ışık hızını aşmak  şimdilik imkansız  gözükmektedir. Öyleyse  duvarları aşıp ta   astral  hareket  nasıl  gerçekleşmekte?  Bu sorunun  cevabına  daha  sonra dönmek  üzere, şimdilik  ‘imajinerlik’  artışı olarak bakalım  yeterlidir.
MEVLANA     VE        FRED  HOYLE
Bir  gökbilimci olan Fred Hoyle  1950’li  ve 1960’lı yıllarda  çok popüler bir bilim insanıdır. Hiçlikten  madde oluştuğunu savunan  bir fikirdeydi. Bu fikrin büyük patlamadan  daha saçma bir  düşünce  olmadığını da  vurgulamaktaydı. Ancak  büyük patlama konusundaki  veriler güçlendiğinde  bu fikrinden  1960 ların  ortalarında  vazgeçti. Yine de sürekli  genişleyen evren  düşüncesi kendisi  için çok güzel bir hayal  ürünüdür.
Evrenin  oluşumu  hakkında günümüzde  iki  teori  gündemdedir. Bunlardan birincisi ‘BÜYÜK PATLAMA’ diğeri ise ‘SÜREKLİ OLUŞUM’ teorisidir. Büyük patlama bütün evrenin  nokta büyüklükteki sonsuz enerji  yoğunluğundan  büyük bir patlama ile çok kısa bir sürede  oluştuğunu  varsayar ve  patlamadan  sonra kütlelerin oluştuğunu öne sürer. Sürekli evrenin  genişlemesini de buna yorar. Şöyle ki :  Büyük patlamadan sonra ortaya  çıkan kütleler  oluştuğunda  büyük bir hızla  uzaya saçılmışlardır. Saçılan  kütleler ışık hızına yakın hızlarda  seyrettiklerinden daima  aralarındaki  uzaklıklar  artacaktır. Bu da  evrenin sürekli genişlemesini gerektirir. Bir örnek  verecek  olursak; sönük bir balona  nokta  benekler yapın. Balonu  şişirmeye başlayın, nokta beneklerin  yüzeyinin  büyümediğini varsayarak,  balonun şişmesiyle hem noktalar  arası  uzaklıkların arttığını  hem de  balonun  hacminin  büyüdüğünü gözlemlersiniz. Bu gözlem  galaksiler içinde aynen  geçerlidir. Hız duvarını  aşan  galaksilerin gözlemlenen evrenin dışına çıktığını ve görülmediğini düşünün.

‘Sürekli Oluşum’ teorisine göre de evren  daima  bir tür madde tarafından beslenmektedir. Öncelikle  bir boşluk  ele alalım. Bu boşluğa devamlı  seyreltik gaz  pompalayalım. Bir süre sonra pompalanan gaz, öyle  çokluğa  ulaşır ki,  bunlar arasındaki  çekim  kuvveti  hatırı sayılır  hale gelir. Daha doğrusu  galaksiler tarafından bu madde, düzensizlik haline  itilir. Çekim  etkisinden  kurtulamayan  kütleler, yoğunlaşarak  gaz ve toz bulutları  halinde  kümeleşirler.  Artan yoğunluk ve çekimden doğan basınç  etkisiyle,  gaz bulutu  içerisinde  nükleer füzyon  tepkimesi başlayarak  yıldız  oluşumu  gerçekleşir. Bir dizi  yıldız oluşumdan  sonra  galaksi  sistemleri  meydana gelir. Bu olayın  muhtemel birkaç uzay noktasında oluştuğunu varsayınız. Bu varsayımla bir çok  galaksi sistemleri  açığa çıkacaktır. Gravitasyonel çekim  etkisiyle  yakın  kütleler birbiri  çevresinde  eliptik dönmeye koyulurlarken; uzak  kütleler,  çekim  etkisinin, itme  etkisine  dönüşmesi nedeniyle  birbirlerini iteceklerdir. İtme  kütleleri  zıt yönlerde  hızlandıracaktır. Daha doğrusu üç boyut  uzayda  her yönde  yol almaya  mecbur edecektir. Hızlanan bu  kütleler,  zamanla hız artırıp  ışık hızı duvarını  aşacaktır. Bizim  yaşadığımız  galaksi  sistemleri  ile  diğer bir galaksi sistemi  arasına  bir  gözlemci  yerleştirelim. Uzayda bir cisim gerek elektriki gerekse, gravite  olarak bir cismi  çekiyor ya da  itiyorsa  kendisi de; boyutu  ne olursa  olsun,  aynı  kuvvetle  itilir  ya da  çekilir. Bizim  yaşadığımız  galaksi hangi  kuvvetle  diğer  galaksiyi  itiyorsa  aynı  kuvvetle de  kendisi  itiliyor  demektir. Kısaca  uzaydaki  bütün  kütleler  bu itme  yada  çekme  kuvvetinin  etkisine  girerler. Bir cismin bir kuvvet  etkisinde  hızlanacağını  varsayarsak,  uzak  galaksiler  birbirlerinden  hızlanarak  uzaklaşacaklardır. Her iki galaksiyi de  gözlemleyen  gözlemci  bir süre  sonra  ikisini de göremeyecektir. Bunun nedeni çok  uzaklaştıklarından  değildir. Hızlanan  galaksilerin ışık hızını   aştıklarındandır. İzafi  olarak ışığı  oluşturan yıldızın  bir  yöne doğru  ışık  hızında gittiğini düşünürsek,  izafi ışık hızı sıfır olacak ve uzayda yol almayacaktır. Gözlemciye gelemeyen ışıktan  ötürü gözlemci de  bir şey  göremeyecektir. Ama  bu  olaylar  için  geçen süre  küçük  bir  süre  olmadığından; bu oluşum  gerçekleşene  kadar ‘ANA MADDE’ ile  dolan  evren,  kendisini  daima  yenileyecektir. Yani gözlemci  duvar  aşan  galaksileri gözlemleyemeyecek, fakat yeni  oluşan  galaksi  sistemlerini  gözlemleyebilecektir.  Sanki  evren  hiç  değişmiyormuş gibi  algılayabilecektir. SÜREKLİ OLUŞUM’ a göre de durum budur.
Gerek  büyük patlama gerekse sürekli oluşum  teorilerinin birleştiği  bir nokta  var. O da  evrenin  her durum da  yaratıldığıdır. Büyük  patlama büyük bir enerjiden bir anda  bütün maddelerin yaratıldığıdır. Sürekli  oluşuma  göre de  yaratılmanın sürekli devam  ettiğidir. Sürekli  oluşum  akla  daha  yatkın  bir teori gibi  gelmektedir. Çünkü  yukarıdaki  gözlemciye  dönecek  olursak;  gözlemci büyük  patlamaya göre gözlem  yapmış olsa  idi, bir  süre  sonra  karanlık bir  uzay  gözlemlemek  zorunda  kalacaktı.Çünkü bütün  kütleler  ışık hızı  duvarını  aşacaktı. Oysa bugün,  uzayda galaksi  sistemlerini  rahatlıkla  gözlemlemekte isek de bununda tam olarak  olgulara  oturduğunu  söyleyemeyiz. Çünkü  evrenin  tam  olarak  yaşını  bilememekteyiz. Yine de yıldız  oluşumu,  karadelikler ve yıldız patlamaları  sürekli  oluşumu  daha  anlaşılır  kılmaktadır.

Mevcut olan bu  tezler  hakkında,  daha fazla  söz söyleyebiliriz. Fakat  yine de akla  gelen  sorulardan bir tanesi de, bu maddelerin, yani sürekli bizim  evrenimize  pompalanan  maddenin,  kaynağı  nedir? İşte  burada  Mevlana  devreye  giriyor. Lütfen  aşağıya  yazdığım  MESNEVİ 1. CİLTTEN  alınan bölümü  dikkatlice  okuyalım. Ne demek istediğini anlamaya  çalışalım ve diğer  teorilerle  karşılaştıralım.
•    Yokluk  alemi, pek geniş ve hudutsuz  bir alemdir.Bu hayal ve varlık,  o alemden yüzlerce gıda  alır, o alemden  belirir, beslenir.
•    Hayaller, yokluk  alemine  nispetle  dardır. Onun için  hayal,  darlık  ve sıkıntıya  sebep olur.
•    Varlıkta  hayalden  daha  dardır. O yüzden aylar, bu alemde hilal gibi  görünür.
•    Duygu ve renk  aleminin, yani bu dünyanın varlığı ise ….Yokluğa, hayale ve  varlığa  nispetle  büsbütün  dardır. Adeta  daracık  bir  zindandır.(M.E.B yayınları cilt-1 syf- 248)

•    Yüzbinlerce  zıt, zıddını  mahveder; sonra  senin  emrin  onları  yine   varlık  alemine  getirir.
•    Aman ya Rabbi! Her an  yokluk aleminden,  varlık  alemine,  katar- katar  yüzbinlece  kervan  gelip  durmakta!
•    Hele her gece, bütün ruhlar, bütün akıllar, o ucsuz bucaksız derin denizde batar, yok olurlar.
Yine  sabah  vakti, o Tanrıya  mensup ruhlar ve akıllar,  balıklar gibi  denizden baş çıkarırlar.
•    Güz  mevsiminde  o yüzbinlerce  dallar, yapraklar; bozguna  uğrayıp  ölüm  denizine  giderler.
•    Kara kuzgun; yaslılar gibi siyahlar  giyinerek, bağlarda, yeşilliklerin matemini tutar.
•    Varlık  köyünün sahibinden, yokluğa,  ‘Yediklerini geri ver’  diye tekrar  ferman çıkar.
•    ‘Ey  kara  ölüm, nebattan,  ilaç  olacak  otlardan,  köklerden,  yapraklardan  ne  yedinse  geri  ver!’ (diye emredilir)…….. (Cilt-1    syf-151)

Ne dersiniz?  İlginç değil mi? Anladığımıza  göre; en az birbirini  kapsayan  dört  evrenden bahsetmektedir. Buna evren demek doğru  olur mu? Bilemiyorum. Fakat  dört  alem kesinlikle vardır. Biraz  irdeleyecek  olursak; buradaki  alemler, diğer anlamlarda  değil;  evren  anlamına  gelmektedir. Nasıl mı? Hayvanlar alemi, bitkiler  alemi….vb.. bir anlam taşımıyor. Çünkü  burada  ‘alem’ kendi  cinsinden olanı  ifade  etmektedir. Yukarıdaki ‘ alem’ sözcüğünün  kullanımında  ise, bir  farklılık  vardır. Birbirinden  bağımsız  görünen, fakat  kendi  aralarında  ilişkileri olan, iç içe geçmiş  bir  evren  düzeninden  bahsetmektedir.  En içte , ‘duygu ve  renk  alemi’, onun hemen dışında  onu sarmalayan  ‘varlık alemi’,  yine  onu  sarmalayan, ‘hayal alemi’, son  olarak da,  onu da  sarmalayan  ‘YOKLUK ALEMİ’
İyi de,  bütün  bunlar  ‘FİH-İ  MAFİH’  değil mi? (Yani ‘için  içi’, ‘iç içe  geçme’  demektir.)
Başlangıçta, maddenin  hiçlikten  yaratıldığını  savunup ta,  daha  sonra  bu  düşüncesinden vazgeçen  Hoyle; ‘Yaratılan  maddenin’  kaynağını  sorgulamakta  ve  bir  cevap  bulamamaktadır. Sanki  bir  çıkmaza  düşmüş  insanın  çırpınışlarını  sergilemektedir. En  sonunda maddenin  hiçlikten  çıktığını, yaratıldığını  kabul  eder.
Mevlana’ya göre  ise; Madde  evreninden, yani  duygu  evreninden,  yüzbinlerce  zıddın  birbirlerini  yok  ettiğini söyler. Bilindiği gibi bütün  maddeler  kendilerini  bir  zıt  ile  tanımlarlar. Şöyle ki ; maddenin temel  parçacığı  olan  (+) yük (Kuarklar) olmasa, (-) yük  elektronu  tanımlamak  mümkün  değildir. Bu iki  varlığın  bir araya  gelmesiyle de madde  tanımlanabilir  forma  girmiş  olur. Bu  zıtların birbirleriyle  iyi  geçinmeleri, maddenin  yaşanılır  kılınmasını  sağlar. Kuarkların  oluşturduğu  protonlar  çevresinde  elektronların  dönmeye  başlamasıyla, hayatta olan bir  madde oluşmuş  olur. Yıldız  ölümlerinde  olduğu  gibi  yüksek  basınç  altında, zıtların  çökmesiyle,  önce  nötron  yıldızı, daha sonra da daha  büyük  basınçlara  maruz  kaldığında  yok  olup, sadece bir  noktaya dönüşmesi, yani  ‘karadelik’  oluşturarak  ‘duygu’ evrenindeki  hayatına  son verir.

Mahvolan  bu  maddelerin,  ruhlar  halinde  yokluk  evrenine  ulaştığını  kast  edip; varlık  evreninin  sahibinden, yokluğa, ‘aldıklarını  geri  ver’  fermanının  çıkması, yani  evrene tekrar  hidrojen  olarak  madde  pompalanması. Buradan  bütün varlığın  sebebinin,  yokluk  evreni  olduğu da  anlaşılmaktadır. Sanki Hoyle’nin çıkmaza  düştüğü  sorunun  cevabı  gibi…
Olayları dikkatlice  süzüp; biraz daha  irdeleyelim. ‘Zıtların  mahvettiği’  maddenin  ‘yokluk evrenine’ ruh olarak döndüğü, oradan tekrar  ‘varlık  alemine’ katar- katar,  besleklerin  geldiğini; özellikle  ‘Yediklerini geri ver!’ fermanının çıkması, maddenin  en az iki kavramlı  bir  varlık  olduğunu söylemekte. Birinci  kavramı  biz  biliyoruz. Bunun  adına da ‘kütle’  diyoruz. Ama  mahvolan  maddelerin  yokluk  alemine  dönen,  ‘KAVRAMSAL  VARLIĞI’ nedir?

Bütün mesnevileri ve  diğer  yazılanları  anlamaya  kalksanız, bir şeyin   vurgusunun  tam  farkına  varırısınız. O da  KUR’AN-I  HAKİM’ in  ABC’ sini  öğretmektir. Yani hepsi de  Kur’an-ı  anlamaya  yönelik  çalışmalardır. Bu da aşağıdaki  ayetleri  çok güzel  açıklamıyor mu?
‘Yedi kat gök, dünya ve onların içinde olan herkes  Allah’ı  takdis  ve  tenzih eder. Hatta  hiçbir şey  yoktur ki, O’na hamd  ile tenzih  etmesin.  Ne var ki  siz onların bu  tenzih  ve  takdislerini  anlayamazsınız. Bunca  azametiyle  beraber, kullarının  gaflet  ve cürümlerine  karşı, O, halimdir, gafurdur’. (ISRA-44).
‘ Biz  sabah akşam kendisiyle zikir  ve ibadet  etmeleri  için dağları, toplu  haldeki kuşları onun hizmetine  vermiştik.’ (SÂD- 18-19)
‘Göklerde ne var, yerde  ne  varsa Allah’ı tenzih ve tesbih  eder. O aziz  ve  hakimdir.(Hadid-1)

Ne  dersiniz! Maddelerin  bir de  ‘takdis’ ve ‘tesbih’ yönü mü  var? Sadece  kütle  değil mi?  Acaba?

OSMAN  YILMAZ

 Bunların reddettikleri  bütün  bu  evrenlere,  bizim  üstatlarımızın her an  gidip  geldikleri  ise  su götürmez  bir  gerçektir. Mesnevi 4.ciltten alınan aşağıdaki  satırlar, iki  evren ya da daha  çok  evrenler  arasındaki ilişkileri  gözler  önüne  serdikleri  gibi,  ışık  hızının aslında  diğer  hızlara  göre  çok da büyük  bir  hız  olmadığını açıkça ifade etmektedirler.

• Miraç  edenlerin  safında  durursan  yokluk, seni  Burak  gibi  göklere  yüceltir.
• Yere  mensup ve ancak  aya  kadar  yüceltebilecek  miraç değildir  bu.. Kamışı  şekere  ulaştıran  miraca  benzer bu.
• Bu miraç,  buğunun  göke ağması  gibi bir  miraç  değildir. Ana  karnındaki  çocuğun bilgi ve irfan  derecesine  ulaşmasına  benzer.
• Yokluk  küheylanı  ne de güzel  bir Buraktır. Yok  olduysan  seni  varlık  makamına  götürür.
• Dağlar,  denizler  ancak  tırnağına  dokunabilir. O  derece  süratlidir. Duygu  alemini  derhal  geride  bırakıverir. (Duygu  evreninden  kasıt, bizim  içerisinde  yaşadığımız  görünür  evrendir. Yani reel  evren.)
• Ayağını  gemiye  çek de can  sevgilisine  giden can gibi  oturduğun  yerde  yürüye  dur.
• Elsiz  ayaksız  evveline  evvel  olmayan  Allah’a  kadar  git. Canların  yokluktan, elsiz  ayaksız  varlık  alemine  koştukları  gibi.

            Sanırım  duygu  evrenini  bir  anda  geçebilecek  bir  araç  ya da  canlının  hızının, ışık  hızının  milyar  katları  olması  gerektiğidir. Bunu  yokluk  bineği  Burak’ın  başarması  ise  ışık  hızının  devamlı  aşıldığı  sonucunu  bize  vermektedir. Bizler  bilimin  yönünü  kasıtlı  olarak  bir  taraflara  çevirebiliriz, ama  sadece bilime  vakit  kaybettiririz. Durdurmamız  imkansızdır. Capra’nın Aristo’ya  kızdığı  gibi, bizi  ışık  hızına  sıkıştıranlara da  elbet  bir  kızan  olur. Çünkü  Aristo,  fiziğin  yolunu  bu  şekilde  tıkayarak, elektromağnetizmanın  gelişmesini  oldukça  geciktirmiştir. Şimdi  kütle  yada  başka  kavramların  ışık  hızı  duvarına  çarptırılarak,  imajiner  kısımları  yok  sayılarak,  EVRENLER FİZİĞİ  geciktirilmektedir. Yine  Kuran-ı  Kerim’in  haber  verdiği  bazı  zaman  aralıklarından  bir  melek  ya da diğer  evren  cisimlerinin hızları  hakkında  yorum  yapma  imkanı da vardır. Bütün bu  hızların  hepsinin de  ışıktan  daha  hızlı  oldukları  açıkça  görülecektir. Kendinizi  görünür, yani  tanımlanabilir  evrenin  merkezinde  varsaysanız  bile, bu  evrenin  yarıçapının  ışık  hızının  çok yüksek  katları  olduğu da   artık  bilinen  bir  gerçektir.             Hiçbir  araştırma  yapmadan  biraz  düşünüldüğünde  dahi  insanın, ışıktan  daha  hızlı  bir  yönünün  olduğu  gün  gibi  ortadadır. Bu  nedir  derseniz?  ‘Düşünce  hızıdır’.  Düşündüğünüz  anda,  düşündüğünüz  yerdesinizdir. Şu  anda  buradayım, düşündüm  bize  en  yakın  galaksi  etrafında  kendimi  dolaşıyor  olarak  hayal  ettim ve  oradayım. Bir anda  ne  kadar  yol  aldım  biliyor musunuz? Milyar  ışık  yılları  kadar  yol  aldım. Güneşteyim, ışığın 8,3 dakikada  aldığı  yolu  bir  anda  aldım. Ayrıca  insan  düşündüğü  anda  duygu  ve  varlık  evrenini  terk etmiş,  hayal  evrenine  düşüncesiyle  ulaşmıştır. Evrenlerin  en  dar  ve  sıkıcı  olanı  ise  bizim  evrenimizdir. Diğerlerinin  daha  geniş ve  büyük  olduğunu  düşünürseniz, aslında  siz  çok  büyük  yollar  alıyorsunuzdur. Devamlı  tekrar  etmek  istemiyorum  ama  düşüncenin  maddeyi  doğuran  en  temel  etken  olduğu  düşünüldüğün de, düşünce  hızının   madde  hızı  olarak  alınabileceği de  ortadadır.              Şu  halde  ben  düşünüyorum,  düşünüyorsam  ışıktan  daha  hızlı  yönümü  ortaya  koyuyorum. Düşüncemle  hayal  evrenine  mesajlar  çekiyorum. Karar  verilmiş  kati  düşüncelerimi  oluşturuyorum. Yada yaşantılarımdan  benim  hangi  olay  karşısında  ne  yapacağım  belli. Yani  bir  tekdüze yaşama  sistemim  var. Sanki  robot. Hayatımda  etki- tepki  yasasından  başka  bir şey  yok. Her şey  otomatik  çalışıyor. Düşünce  sistemim  belli. O zaman önüme  gelecek  olaylar da belli. Sizlerinde  düşündüğü  gibi  ışıktan  hızlı  çalışan  tanecikler yada dalgalar  hayatımızın  bir  parçası  durumundadır. Öyleyse  nedenden  önce  oluşacak  bir  sonuç  yapısına,  insan  doğduğunda  sahiptir. Yine  söz dönüp dolaşıp  iyi  düşünme  egzersizine  geliyor. Yukarıdaki  mektup  örneğinde  olduğu  gibi,  insan  aslında  düşündüğünü  yaşıyor  diyebiliriz. Mesajı  alan  varlığın  yaratan  olduğunu  düşünecek  olursak,  sizin  düşünceleriniz  yaratana  çekilen  bir  mesajdır  işte. Mesajı  çekmeyi  düşündüğünüzde, daha  çekmeden, bütün  bu  olayları  ışıktan  hızlı  yönünüzle  yaptınız. Işıktan  daha  hızlı  hareket  eden  parçalarınız, daha  çekilmemiş  mesajınızı  yaratana  iletmiştir. Yaratan bu  mesajlarla yaşayacağınız olayları  sizden  önce  bilip  tespit  ederek; daha siz o işi  yapmaya  karar  vermeden  önünüze getirebilir. Mektuptaki  ikinci  şahsın, size daha göndermediğiniz  mektubun cevabını  yazması gibi. ‘Siz kendi  durumlarınızı düzeltmedikçe, Allah(cc) sizin durumunuzu düzeltmez’ ‘Siz  nasılsanız  öyle  yönetilirsiniz’ Bu ayetlerden de açıkça  anlaşıldığı  üzere, Allah’ın(cc)  insana  verdiği  hareket  serbestisi  azımsanamayacak  boyuttadır. Yani  çoğu  iş  yaptıklarımızın  semeresidir. Zaten sözde ‘amelin semeresi’(Mevlana) değil midir? Burada düşündüğünüz her şeyin, daha siz o fiili yapmaya başlamadan önce, sizin düşünmeniz  doğrultusunda sonucunun tespit edildiğine dikkat ediniz. Yaratanın  insanın  nasıl  yaşayacağını  önceden  bilip, tespit  etmesi, yani  kader  inancı da  bu  olsa  gerektir. Fakat bütün  istekler ve yaratılma  onun  süzgecinden  geçtiği  için, izin  verilmeyen  düşünce  ve  davranışlar  vardır.                 Hani Nasrettin  Hoca’nın  bir fıkrası  vardır. Kendi  merkebi  ile  bir yere  giderken,  merkebinin diğer merkeplerin  dışkısını  kokladığını  görür. Bütün   dışkıları  toplayarak, merkebinin yem  torbasına  doldurur. Hadi ye bakalım der. Merkep torbadaki  dışkıları  yemeyip, kafasını  sallayarak  yem  torbasını düşürmek  ister. Bu arada  Hoca, neden  yemiyorsun! Sen  kokladın  bende  aldım  der. Söylemek  istemiyorum ama neden  hayatımızdan  memnun  değiliz. Biz bu  hayatı  kokladık ve onu  seçtik. Önümüze  gelen  olaylar  bizim  tercihimizdir. Neden  memnun  olmuyoruz. Memnun  değilsek  neden  bunu  seçtik. Seçen yine  biz  değil miyiz? Hepsi  olmasa da, yaşadıklarımız  bizim  tercihimizdir. Korkarım  hesap  gününde dahi, Allah’a(cc)  bana bunu  vermedin,  bende  bunu  yapamadım  gibi bahaneler  de  söyleyemeyeceğiz.  Çünkü  insan, karşısında kendi yaptıklarını ve  düşündüklerini  görmektedir. Yaşadıkları ve işledikleri  yalnızca  kendi  sorumluluğundadır.(Hepsi  olmasa da büyük bir kısmı)